Paṭṭa-Mahiṣī: Proto-Koṟṟavai goddess in Indus civilization (Banawali and Mohenjadaro)

 The Proto-Koṟṟavai seal, M-312 from  Mohenjadaro is well known [1]. Here, only Proto-Koṟṟavai is a woman while the rest are all men presumably representing the army of the buffalo demon. Another earlier depiction of Proto-Koṟṟavai along with four of the Seven Kaṉṉimār (girls) of the Sapta-Ṛṣi Maṇḍala fighting with a male buffalo is shown from a seal excavated from Banawali, Haryana, India (Fig.1). The girls form Proto-Durgā’s army and, they are also seen in several Indus civilization seals (M-1186, M-442, H-97) as a row in the bottom while the Proto-Koṟṟavai is shown in an arch of the Bodhi (ficus religiosa) ­­tree leaves (Fig. 2). Banawali seal women, part of the Seven Kaṉṉimār (= Sapta Ṛṣi Maṇḍala/Great Bear constellation) wear bangles (conch shell? plant material?). Proto-Koṟṟavai in Banawali seal has the ēka-vēṇī ‘single braid’ of hair thrown to the front just like M-312. Additionally, she sports the cotton cloth decoration tied as a head band which is seen in Kalibangan (Fig. 3) also. This flowing headband decoration may indicate the reason for the term, "paṭṭa-mahiṣī" for her and reigning queen in India. Often Indus deities, both male and female, wear buffalo horns. The so called “Paśupati”, the great Yogi, seal has an exact equivalent of a crocodile (Makara Viakar) surrounded by four wild animals. Hence makara/paśupati is the Pole Star and his wife, Proto-Durga is Rohiṇī in Indus astronomy. “Initially the Early Harappans could orient their towns according to cardinal directions and the sun probably symbolized the king. Their calendar was heliacal with Aldebaran (Rohiṇī) as the new year star. Indus Civilization created the lunisolar calendar, the nakṣatras, started the new year with the Pleiades, used the gnomon, and knew planets (Dravidian names of stars and planets, preserved in Old Tamil, occur in Indus inscriptions).” (A. Parpola, JAOS, 2014). Eventually lunisolar calender was created and utilized circumpolar stars, which made Ursa Major and the pole star ideologically important. 

Depictions of the divine couple, Makara & Koṟṟavai depictions in Art continue up to Megalithic (Iron Age) Tamil Nadu [2]. Pongal (Makara Sankranti) festival celebrations in the farms of Kongu Nadu seem connected with celebration of these deities (cf. Paripāṭal verse 5). Interestingly, only buffalos are shown sacrificed in Proto-Durga seals and zebu bulls are never shown being killed by spears in Indus seals. Also, in the buffalo seals, a crowing rooster/cockerel along with a warrior is shown indicating that buffalo sacrifice was performed for the War goddess, Koṟṟavai. Later, rooster becomes the symbol of the war god, Kārtikeya and also seen in Greek warriors’ shields as chicken went from India to Europe via Persia.


Fig. 1. Proto-Koṟṟavai vs. Buffalo (a) Mohenjadaro, M-312 (b) Banawali, ASI collection


Fig. 2. Mohenjadaro, M-1186: Goddess in the pipal (Bodhi) tree, and Seven Kaṉṉimār 

The West Asian sacrifice of the taurus bull is paralleled in the Indus civilization with the sacrifice of a water buffalo bull by spearing in Indus civilization. The Harappan water buffalo, imported from the Indus Valley, is the counterpart of the West Asian urus bull in the Sargonid “contest” seals, and that the “victor’s pose,” one foot placed on the head of the buffalo, is replicated in Mesopotamia from the Indus Valley sacrifice of the water buffalo in front of the hut-like temples dedicated to the goddess. Mohenjadaro and Banawali seals in Fig.1 show girls with ēka-vēṇī ‘single braid’ hairstyle and wearing skirts. The skirt is also seen in the tiger goddess seal, K-65 from Kalibangan, Rajasthan.

Fig.3. Kalibangan tiger goddess (K-65)

Impression of a Harappan cylinder seal from Kalibangan (K-65). "Two warriors, distinguished by the hair worn in a divided bun at the back of the head, are spearing each other, while they are both being held by the hand by a goddess wearing a head-dress with a long pendant (comparable to the ones decorated with cowry shells and turquoise that are worn by the women of Ladakh and Chitral), bangles on the arms, and a skirt. Next to the combat scene (where space appears to have prevented the depiction of those details), her body merges with that of the tiger (later the Hindu goddess of war) and her head-dress is elaborated with animal horns and a tree branch," A. Parpola, Deciphering the Indus Script, p. 253.

"The Harappans had a goddess of war connected with the tiger, another large feline that was once native to the Indus Valley. On a cylinder seal from Kalibangan (Image 1, 2), a goddess in long skirt and plaited hair holds the hands of two warriors in the process of spearing each other. Next to this scene, the same deity is shown with an elaborate horn crown and the back part of a tiger as a continuation of her body. The hair of the two warriors is arranged into the double bun' or chignon at the back of the head, characteristic of Late Early Dynastic Mesopotamian kings on the warpath. As in the later South Asian tradition, this tiger-riding goddess of war apparently received water buffaloes in sacrifice. There are several Harappan images of a man who spears a water buffalo while placing one of his feet on the head of the beast. This pose came to signify 'victory' in Mesopotamian glyptic art during the reign of Sargon the Great (2334-2279 BCE)." A. Parpola, The Harappan Unicorn in Eurasian and South Asian perspectives, p. 158.
(1)  Indus seal, M-312, Proto-Koṟṟavai war with Mahisha:
(2) N. Ganesan, Indus Crocodile Religion as seen in the Iron Age Tamil Nadu, 16th World Sanskrit Conference Proceedings, Bangkok, Thailand, 2016.
(3) Kavari in Tirukkuṟaḷ and Sangam Texts: Dravidian word for Gauṛ bison and Tibetan yak

தொன்று நிகழ்ந்தது அனைத்தும் உணர்த்திடு
         சூழ்கலை வாணர்களும் -இவள்
என்று பிறந்தவள் என்று ணராத
          இயல்பின ளாம் எங்கள் தாய்    -பாரதி

Indus seal, M-312 ஜல்லிக்கட்டு அல்ல, கொற்றவை போத்துராஜா போர் (Proto-Koṟṟavai war with Mahisha)

 Pongal 2021 speech by RB:
Tiru. R. Balakrishan, IAS (Retd.) has written a beautifully produced book on the connections between Indus Valley Civilization and Tamil Country's culture. He often mentions in Youtube videos, TV shows, Tamil newspaper articles that a Mohenjadaro seal, M-312 is a depiction about Jallikaṭṭu. He talks about M-312 seal as Jallikattu in his book also (Journey of a Civilization, Fig. 15.5, pg.416, 2019). But Indus valley archaeologists, starting from Ernest Mackay in 1935 onwards have written about M-312 as depicting a ferocious water buffalo fighting. The buffalo in M-312 is in combat with a little girl wearing a frock and single braid of hair (ēka-vēṇī). While all in the war scene are men, except there is the little girl being tossed up high in the air by the buffalo. The Proto-Koṟṟavai fighting the water buffalo, in M-312 and also in a seal discovered in Banawali are quite important. Banawali seal has all girls in fight with the buffalo. Wearing bangles (conch shell? plant material?), Banawali seal women are perhaps part of the Seven Kaṉṉimār (Sapta Ṛṣi Maṇḍala). There is a Jallikkaṭṭu seal from Mehrgarh (Shah-Parpola, 1991: MR-17) which depicts a Zebu bull. Gaurī, which means buffalo in the Rgveda, is the Great Goddess of India.
 This is the M-312 seal scene as drawn by artist, Trotsky Marudu seen in RB's video. Note the buffalo (NOT zebu of JallikkaTTu!) fighting with 6 humans, four are men away from the body of the buffalo, while the little girl wearing a skirt and with ēka-vēṇī hair braid is caught in the circular horn of the buffalo. Pallava kings had a title, Pōttaraiyan, Pōttaraicaru, Pōtaraja that have connections with this buffalo in combat. On buffalo's complex role in Indian culture and religion, studies by A. Hiltebeitel, T. Vetschera (The Potaraja and Their Goddess), A. Parpola (Metamorphoses of Mahiṣa Asura) etc., can be consulted. 
Let us see what Ernest Mackay, an early Indus archaeologist says about M-312 seal and the buffalo in it.
The Indus Civilization, 1935, pg. 32: "Another seal-amulet shows a buffalo which has obviously attacked a group of people, and is standing triumphant in the midst of its victims; it is possible that this is a representation of a deity overcoming his enemies. The reader is also referred in this instance to the amulet described earlier in this chapter, where a buffalo is shown probably tossing a man over his head, with a sacred tree and cult object nearby. The wild buffalo is regarded as a most dangerous animal in India as well as in Africa, and it is therefore a fitting vehicle for Yama, the Hindu god of death. As this animal is quite commonly portrayed on the seal-amulets, it must be considered, like the others, to be asymbol of a particular god, doubtless a terrible one."
In 1937 also, Dr. E. Mackay repeats that M-312 bovid is a buffalo. The horns are much like the Toda buffalos in the Nilgiri mountains of Tamil Nadu.
"On another seal, No. 510 [in Mackay], a buffalo appears to have attacked a number of people who are lying on the ground around him in every conceivable attitude," writes the excavator Ernest Mackay. "It is undoubtedly the wild rather than the domesticated species that is represented in on this seal, an altogether finer animal which stands 16 to 16.5 hands high at the shoulder. Unlike the domesticated variety, it is very truculent and when wounded is very savage; it was, therefore, a fitting vahana or vehicle for Yama, the god of death.
"The little drama depicted on this seal may represent an episode that actually occurred to some of the inhabitants of Mohenjo-daro; the buffalo may have been hunted in Sindh in ancient days. But we may perhaps see in this scene a god, or the emblem of a god, attacking his enemies, a parallel to the well-known scene on the slate palettes of the First Dynasty of Egypt, where the king himself in his attribute 'Strong Bull' gores a prostrate enemy."
Then Dr. Mackay compares the buffalo scene with Crete island's bull-vaulting sport: "vaulting over the animal as in a sport that was much favoured in Crete [a large Greek island] in early times". But the study of the buffalo tossing up the girl in M-312 is a mythological scene of war of Indian Great Goddess, rather than a sport. May be by Sport, we can take it to mean Līlā, as we seen Kṛṣṇa līlā with asura-s.
Asko Parpola describes the bovid in both M-312 and Banawali seal as a buffalo. (Fig. 19.6, pg. 241, The Roots of Hinduism, OUP, 2015). I am including the note written in 2008 when Iravatham Mahadevan wrote in The Hindu newspaper.
N. Ganesan

சிந்துநாகரீகப் போத்தின் போர், ஏறு அணைதல்

ஜல்லிக்கட்டு மீதான நீதிமன்றத் தடையை அரசாங்கம் நீக்கியிருக்கிறது என்பது மகிழ்ச்சியான செய்தி. கலித்தொகை, சிலம்பு போன்ற இலக்கியங்களில் கண்ணனின் ஏறுதழுவல் நிகழ்ச்சி போற்றப்படுகிறது. இந்து நாளிதழில் களத்து மேட்டுப்பட்டியில் உள்ள 1500 ஆண்டு பழமையான ஏறுதழுவல் ஓவியம், 500 ஆண்டுகால ஜல்லிக்கட்டு பற்றிய கட்டுரையைப் படிக்கலாம்
ஐராவதம் மகாதேவன் அவர்கள் சிந்து முத்திரை (M-312) பற்றிச் சுட்டிக்காட்டிய சேதி இந்து நாளிதழில் வெளியாகி இருக்கிறது. ஹிந்து ஆசிரியருக்கு நான் ஒரு கடிதம் வாயிலாக ஆராய்ச்சிக் குறிப்பினை அனுப்பிவைத்தேன். அக் கடித நகலையும், ஜல்லிக்கட்டு, மஞ்சிவிரட்டு, ஏறுதழுவல் செய்திகளை மேலைநாடுகளின் ஆய்வாளர்கள் ஆய்ந்திருக்கும் கட்டுரைகளின் பட்டியலையும் இங்கே பதிகிறேன். கொற்றி/கொல்லி(Proto-Durga) போர்க்காட்சியைக் காட்டும் முக்கியமான முத்திரை இது.
நா. கணேசன்

Tiru. Iravatham Mahadevan, expert on Indian scripts and epigraphs, has mentioned about bull-baiting rituals in Indus valley, c. 2000 BCE. Looking at the seal M-312 published in The Hindu newspaper, I wrote a letter to the Editor. Here, it is.


The animal in the Indus seal (M-312 in A. Parpola, Corpus of Indus seals and inscriptions) given in the article by T. S. Subramanian ("Bull-baiting of yore", The Hindu, January 13, 2008) is most likely a water buffalo, not a taurus bull. Compare with the buffalo seal (one of many seals of this kind. This is from the book by D.P.Sharma: Indus script: On its way to decipherment) and the scene is a mythological scene of the combat of KoRRavai with buffalo demon famous throughout India in the historical period.
The body structure, legs, and the graceful inward-curving horns show it as a water buffalo. While four persons are not in direct physical contact with the buffalo and are shown vaulting all around the animal, there is a person stuck in the left horn of the animal. This human being is possibly a female and her chest is stuck in the buffalo's left horn. The person could be female because her long head-pendent made of cloth or braid is particularly visible above the buffalo's body. Note also the skirt worn by the female and the skirt of the central female figure in M-312 is mentioned by Indus archaeologist, W. A. Fairservis (Sci. Am., 238:3, 1983).
Alf Hiltebeitel ("The Indus Valley 'Proto-Siva', Reexamined through Reflections on the Goddess, the Buffalo, and the Symbolism of Vaahanas." Anthropos 73:5-6 (1978):767-97 ) thinks the animal involved is a wild buffalo.
pg. 772, "Finally it is likely that the horns are not only those of the buffalo but of the wild buffalo. Other Indus Valley seals show the animal in "truculent" poses, one buffalo in particular (Mackay, no. 510) having "thrown" five human figures about him. The upward curve of the horns which characterises the buffalo on all these seals portrays the animal at his most aggressive potential."
In Indus seals, women are shown many times wearing long head-pendent made of cloth in different seals. This "turban" like cloth tied around the head has a long tail-piece of cloth floating in the air. Next, we will see five Indus examples.
(1) K-65 seal from Kalibangan where a woman with a long hair-pendent stands in between two males holding spears. And this long "turban" is especially visible on the two women whose body is attached to tigers. The head ornamental cloth with a long tail-piece is called urumaalai, talaippaaLai, talaippaakai or talaikkaTTu in Tamil. Interestingly, the cloth-turban word stands for "generation" in Tamil, E.g., "10 generations" will be rendered as '10 talaikkaTTu' in Tamil due to the ritual of placing a turban for the succeeding generational person.
(2) M-305 seal (pg. 185, Parpola, 1994) where a woman with the long head cloth pendent and also wearing buffalo horns. She sits in the same yogic pose as the famous so called proto-siva (M-304) seal. Both M-304 and M-305 seem to have buffalo hooves. In Indus art, we see often horns on several animals (e.g. on tigers) and also composites. In Tamils' every day speech, horns are part and parcel of stock phrases. For clay ovens with multiple bumps to hold vessels, Sangam literature uses horn imagery - 'pal kOTTu aTuppu' literally 'multi-horned oven' (akanAn2URu), 'kOTu uyar aTuppu' (puRanAn2URu). "avanaik kompu 'horn' ciivaatE' (don't make him big or angry), "avanukku kompu muLaiccirukkaa?" (has he grown so big? lit. has he started growing horns), "avan periya kompanaa?" & so on. KampaNa, the founder of Vijayanagara kingdom, KampaNa < KompaNa "horned-leader" (kompu 'horn' > kampu). Also, Kampan, the Tamil poet who is like Shakespeare in English, supposed to be from vELaar potters caste traditional priests of Durga and KaaLi temples. In the early Buddhist art of India, Buddha is represented aniconically using a buffalo or gaur face. Even though art historians have called the Buddhist symbol variously as trident, nandipada, nandyavarta, triratna and so on, originally this seems to be a heritage from Indus civilization and Buddha is represented by a buffalo/gaur face, which I call as mahishamukha. Refer John Marshall's treatise on Mohenjodaro (3 volumes, ASI) where he identifies the Indus sign for the bovine face. Also, the Penguin India book by I. Mahadevan (in press, 2009) has a chapter on how the tamil nILakaNTan "great buffalo" turns into sanskrit nIlakaNTha "blue necked" for 'Siva.
(3) There is a pendent-wearing being (shaman priest. male?) standing under a pipal-leaf arch (R. Meadow, H95-2485, 1995 find. Thanks, Rich for the nice picture!). The "shaman" nature of the male priest is indicated by a "ladder" sign shown above his head. Even today, shamanistic ladders are found among the Kalash people in Pakistan. In Tamil, ladders are kaTavai, iRaivai (Cf. kaTavuL 'god', iRaivi 'goddess'). The human may be a male, but wearing the female "turban" we see so often in other seals, and also wearing bangles usually worn by females in Indus art. What is "he"? May be a shaman priest of the goddess we see in the pipal trees as shown in M-1186. He imitates his goddess by wearing her "turban" with a long tail-piece and her bangles, but note that he does not wear any skirt unlike females in M-1186 and M-312 and also the horns on the head are absent. Hence, my take that he is a priest, but not the goddess.
For comparison of the "turban" on the male priest in the pipal arch, take a look at the same "turban" worn by a male priest in M-1186 (5) (offering a human warrior head? Th "double-bun" hair style of the warrior head is visible). Here in H95-2485, bangles and long cloth pendent (both typical for females) as well as the pipal-leaf arch are symbols for the goddess whom the male priest serves. Such cross-dressing is seen even today on important festival days in some large south Indian temples. This "turban" is not the same as the braid which is shown on the seven women in M1186 (Pleiades?, called in south Indian village festivals as 7 virgins "7 kannimAr". may be the idea behind Murukan-skanda's mothers).
Tamil name of the ficus religiosa tree is 'araicu' - so named because of the noise of bodhi tree leaves in the forest winds and this phenomenon of murmuring leaves of the peepul trees are mentioned widely in Indian literature. The other famous fig tree is ficus indica (Indian fig tree). In Tamil, it is called aal and vaTam tree, so named because of the prominent aerial roots occupying large area. vaTam, which means 'rope' in Tamil, has entered Sanskrit and other Indian languages as a loan word denoting the banyan tree. The common English name for ficus indica tree, banyan comes from merchants striking deals in the shade of the village vaTam trees and vaNi/vaNiyan "merchant" (Cf. vaNij in Rgveda) has to do with "paNam" (token for barter, cash) in Tamil. p-/v- alteration: paNam/vaNi. The northerly direction in Tamil is vaTakku and this originates from the ficus indica name vaTam because of the astronomical associations of the Indian fig tree with the pole star.
(4) H-176 from Harappa is a very important seal on the Indus goddess religion. H-176a depicts a water buffalo, and the female with the long turban standing in front of a hut. On the H-176b side, the turbaned female is seated in the typical Indus deity fashion as in so-called proto-Siva seal (M-304) in the center. On her right is a sacrificial animal (markhor goat?) and on her left is the shaman on a tree (acacia?) with a tiger with its head turned back looking at him. Acacia (khadira) tree is particularly important for KoRRavai of the forest, as the famous Vanadurga temple is in the village, khadirA-mangalam in Thanjavur district. Rajaraja Cholan I who led naval expeditions against Ceylon, Maldives and Srivijaya kings in Southeast Asia was an ardent bhakta of Katiraa-maGkalam vanadurga and his sword is placed on the idol during worship there. KatiragAmam, a Murukan (s/o KoRRavai in sangam texts) temple in the dense forests of Sri Lanka is also named after the acacia tree. In Shaakta (tantra) worship of the goddess, tAmbulam (betel leaves) is chewed with acacia nuts (an astringent) and lime paste mix in old Indian literature.
(5) The famous M-1186 seal, where a female deity in a pipal (bodhi) tree frame stands and is shown at,
Walter A. Fairservis, Jr. who did archaeological work in the Indus valley sites wrote a book on Indus script taking it as belonging to Dravidian family of languages. Dr. Fairservis remarked about the female being attacked by a water buffalo in M-312, and mentioned the skirt worn by this woman in M-312 (Script of the Indus valley civilization, Scientific American, 238:3, pp. 58-66, March 1983) : "A fourth seal, even more elaborate than the "Lord of the Beasts," introduces a "worshipper element". It repeats the depiction of a pipal tree, this time at its upper right corner. Between the branches of the tree stands a horned anthropomorphic figure. Facing the horned figure is a kneeling one, skirted and thus presumably female; to the left of the kneeling figure is a large goat. Seven skirted figures occupy the bottom half of the seal, their hair dressed in some kind of long "ponytail." A rather gruesome depiction on a fifth seal [M-312 in the Parpola, Corpus of Indus inscriptions ~NG] shows several similarly coiffed figures, one of them wearing a skirt, being attacked by a water buffalo."
Please note that this is also possibly a mythological scene where a female deity fights with a buffalo demon. This seal of buffalo fight could have arisen from jallikattu-like village festivals with bulls and buffalo male animals in the bronze era Indus valley. It need to be researched whether this deity has relations with the goddess, kOTTaavii (early centuries CE in North India) and koRRavai of old Tamil literature. Several Indus era sites have place names ending as -kOT (cf. Tamil kOTTai). While there are scores of town names ending in kOTTai in south India, there are some that start with kOT- like kOTTaiyUr, kOTTaippAkkam as well (Cf. the pre-Harappan site, Kot Diji near Mohenjo Daro). Even now, there is an ancient Dravidian language called Brahui in the Indus region. The oldest Indian descriptions of bull-baiting are found in Tamil sangam literature, written at a time midway between the mature Indus valley civilization and now. In sum, M-312 is a Proto-Durga (KoRRavai/kOTTavi in Tamil, ...) mythological battle scene, and her aspects are seen in many Harappan civilization seals such as H-176, K-65 and M-1186.

Kind regards,
N. Ganesan


BTW, bull-baiting is described in sangam literature. And, later on the motif is found in Sanskrit bhakti texts like Bhagavatam written in Tamil Nadu. In sum, M-312 is a Proto-Durga (KoRRavai/kOTTavi in Tamil, ...) mythological scene. Observe that the horns of the buffalo do not seem attached to the animal head in his battle scene with proto-Durga (M-312). In historic Indian art, the most famous battle scene of Durga vs. buffalo is at Mamallapuram (7th century, Pallava) near Chennai. The buffalo horns little away from their head (M-312) can be compared with the hands dangling which are displayed at a little distance from the thighs in Indus seals showing gods in "yogic" posture. An example from Dean Anderson,
It will be useful the measure the actual distance between the horns and their buffalo head, it may be ~ 0.3 mm.

Parpola, Asko, (2000), Vāc as a Goddess of Victory in the Veda and her relation to Durgā, Zinbun, Kyoto University, 34, 2, pp. 101-143. The pdf file can be downloaded at

The Indus script papers by A. Parpola

Zvelebil, Kamil, Bull-baiting Festival in Tamil India, Annals of the Naprstek Museum 1, Prague 1962, pp. 191-199.

Erik Af Edholm and C. Suneson, The seven bulls and Krsna's marriage to Nila/Nappinnai in Sanskrit and Tamil literature, Temenos, v.8, p. 29-53, 1972.

Rabe, Michael, "Victorious Durga, The Buffalo Slayer", Muse: Annual of the Museum of Art and Archaeology, No. 20,University of Missouri - Columbia (1986), pp. 50-65 with added color plates

Vanamala Parthasarathy, Bull baiting in Tamil and Sanskrit, Jl. Inst. Asian studies, 1998

The ID of Indus bovines:

There is a long article on bull-baiting in Tamil and Sanskrit traditions by Ulrike Niklas at Cologne. It appeared in the Kolam journal. F. Gros translated VaaTivaacal novel into French. In Italian, there is a book with photos, Fabio Scialpi, La festa di Pongal a Madurai, 1991.
koRRavai-durga - as a little girl:

தீரன் சின்னமலை கட்டுரைப் போட்டி பரிசளிப்பு விழா, கோவை, 17-1-2021

மாவீரன் தீரன் சின்னமலை

வீர வாழ்வும், விடுதலைப் போரும், இன்றைய தாக்கமும்
பேரூர் ஆதீனம், சிரவை ஆதீனம் இணைந்து நடத்தும் கட்டுரைப் போட்டிக்கு 350 கட்டுரைகள் தமிழ்நாடு எங்கணும் இருந்து வந்தன. நடுவர் குழுவினர் தேர்ந்தெடுத்த கட்டுரைகளுக்குப் பரிசு வழங்கும் விழா வரும் ஞாயிறு (17/1/2021) காலை சிரவை கௌமார மடாலயத்தில் நிகழ உள்ளது. வெற்றி பெற்றோர் பட்டியல் கடைசியில் கொடுத்துள்ளோம்.
கட்டுரைப் போட்டியில் கலந்துகொண்ட பள்ளி மாணவ மாணவிகளை ஊக்குவிக்கும் வகையில் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட 45 குழந்தைகளுக்குத் தலா 1000 ரூபாய் ஆறுதல் பரிசு வழங்கப்படும். ரொக்கப் பரிசு பெரும் அனைவருக்கும் சான்றிதழ் வழங்கப்படும்.
போட்டியில் கலந்துகொண்ட அனைவருக்கும் இணையவழி பங்கேற்புச் சான்றிதழ் மின்னஞ்சலில் அனுப்பப்படும்.
வெற்றி பெற்ற அனைவருக்கும் இருபெரும் ஆதீனங்கள் சார்பாக வாழ்த்துக்கள்.
வருகின்ற ஞாயிறு (17.01.2021) காலை பரிசளிப்பு விழா கௌமார மடாலயத்தில் நடைபெறும். அனைவரும் தவறாமல் கலந்துகொள்ளவும்.

விழா நடைபெறும் இடம்
சிரவை ஆதீனம்,
கௌமார மடாலயம்,
சின்னவேடம்பட்டி, கோவை – 641049
(கோவை, காந்திபுரம் பேருந்து நிலையத்திலிருந்து சக்தியமங்கலம் செல்லும் சாலையில் SRP Mill பேருந்து நிறுத்தம்)
தொடர்புக்கு: 98656 23817, 93847 71849

கலந்துகொண்டு சிறப்பிக்க வாருங்கள்,
நடுவர் குழு.

பேரூர் ஆதீனமும், சிரவை ஆதீனமும் இணைந்து நடத்திய 
மாவீரன் தீரன் சின்னமலை வரலாற்றுத் திறனாய்வுக் கட்டுரைப்போட்டி

சிறப்புப் பரிசுகள்
சிறப்புப் பரிசு 1: (ரூபாய் – 50,000)
அழ.முத்துப்பழனியப்பன் எம்.ஏ.பி.எல்
கோவை:49 .

சிறப்புப் பரிசு 2: (ரூபாய் – 25,000)
பவதாரணி குணசேகரன்

சிறப்புப் பரிசு 3:  (ரூபாய் – 15,000)
ஆசிரியர் காலனி.

1.சங்க காலம் தொடங்கி 18ஆம் நூற்றாண்டு வரை கொங்கு வரலாறு.

முதலிடம்: (ரூபாய் – 15,000)
சொக்கம்புதூர், கோவை.

இரண்டாமிடம்: (ரூபாய் – 10,000)
அரவக்குறிச்சி, கரூர்

மூன்றாமிடம்: (ரூபாய் – 5,000)
ஷா.முஹம்மது அஸ்ரின்

2.தீரன் சின்னமலை பிறப்பு முதல் விடுதலைப் போரளியானது வரையிலான வரலாறு 

முதலிடம்: (ரூபாய் – 15,000)
அம்பத்தூர், சென்னை.

இரண்டாமிடம்: (ரூபாய் – 10,000)
புழல், சென்னை.

மூன்றாமிடம்: (ரூபாய் – 5,000)
R.முத்து லட்சுமி
தூவக்குடி,  திருச்சி.

3.தீரன் சின்னமலை களம்கண்ட போர்கள், பயன் படுத்திய ஆயுதங்கள் மற்றும் போர் உத்திகள்.

முதலிடம்: (ரூபாய் – 15,000)
S.P.புதூர், நாமக்கல்.

இரண்டாமிடம்: (ரூபாய் – 10,000)
சு.சுகந்த பிரியா 

மூன்றாமிடம்: (ரூபாய் – 5,000)

4.தீரன் சின்னமலையின் வீரமரணம்.

முதலிடம் : (ரூபாய் – 15,000)
பிரஸ் காலனி, 

இரண்டாமிடம்: (ரூபாய் – 10,000)
அஜீஸ் காலனி

மூன்றாமிடம்: (ரூபாய் – 5,000)
K.திராவிடச் செல்வி 
அஞ்சுகம் நகர் சி.வே.பட்டி.

5.தீரன் சின்னமலையின் சமூக ஒருங்கிணைப்பும் நல்லிணக்கமும்.

முதலிடம்: (ரூபாய் – 15,000)
தமிழினி அருள்ராஜ்
ஜான்சன்ஸ் தொழில்நுட்பக் கல்லூரி,

இரண்டாமிடம்: (ரூபாய் – 10,000)
மாலதி முருகசாமி.
சிங்காநல்லூர், கோவை.

மூன்றாமிடம்: (ரூபாய் – 5,000)
ம. முத்துலெட்சுமி 

6.தீரன் சின்னமலையின் கடவுள் நம்பிக்கை வழிபாட்டு முறைகள்.

முதலிடம்: (ரூபாய் – 15,000)
ஜனதா நகர், 

இரண்டாமிடம்: (ரூபாய் – 10,000)
கணபதி, கோவை.

7.தீரன் சின்னமலை காலத்தில் வேளாண்மையும், நீர் மேலாண்மையும், கால்நடை வளர்ப்பும்.

முதலிடம்: (ரூபாய் – 15,000)

8.தீரன் சின்னமலைக்கு மத்திய மாநில அரசுகள் செய்த சிறப்புகள்.

முதலிடம்: (ரூபாய் – 15,000)
கணபதி, கோவை.

இரண்டாமிடம்: (ரூபாய் – 10,000)
ஆசிரியர் காலனி

9.கொங்கு மண்டலத்தின் தற்கால வளர்ச்சியும் வரலாறும்

முதலிடம்: (ரூபாய் – 15,000)
சு.சுகந்த பிரியா 
ஒரைக்கடல் பாளையம்

இரண்டமிடம்: (ரூபாய் – 10,000)
அஞ்சுகம் நகர் 

மூன்றாமிடம்: (ரூபாய் – 5,000)

10.தற்காலச் சுழலில் கொங்கு மண்டலத்தில் தீரன் சின்னமலையின் தாக்கம்
முதலிடம் :
ரா.அம்சவேணி (ரூபாய் – 15,000)

இரண்டாமிடம்: (ரூபாய் – 10,000)
ரோகினி ரங்கசாமி கவுண்டர்

மூன்றாமிடம்: (ரூபாய் – 5,000)
பிரஸ் காலனி

கட்டுரைப் போட்டியில் கலந்துகொண்ட பள்ளி மாணவ மாணவிகளை ஊக்குவிக்கும் வகையில் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட 45 குழந்தைகளுக்குத் தலா 1000 ரூபாய் ஆறுதல் பரிசு வழங்கப்படும். ரொக்கப் பரிசு பெரும் அனைவருக்கும் சான்றிதழ் வழங்கப்படும்.

போட்டியில் கலந்துகொண்ட அனைவருக்கும் இணையவழி பங்கேற்புச் சான்றிதழ் மின்னஞ்சலில் அனுப்பப்படும்.

வெற்றி பெற்ற அனைவருக்கும் இருபெரும் ஆதீனங்கள் சார்பாக வாழ்த்துக்கள்.

வருகின்ற ஞாயிறு (17.01.2021) காலை பரிசளிப்பு விழா கௌமார மடாலயத்தில் நடைபெறும். அனைவரும் தவறாமல் கலந்துகொள்ளவும்.

விழா நடைபெறும் இடம்
சிரவை ஆதீனம்,
கௌமார மடாலயம்,
சின்னவேடம்பட்டி, கோவை – 641049
(கோவை, காந்திபுரம் பேருந்து நிலையத்திலிருந்து சக்தியமங்கலம் செல்லும் சாலையில் SRP Mill பேருந்து நிறுத்தம்)
தொடர்புக்கு: 98656 23817, 93847 71849

புள்ளிவில் (= Rainbow, தூளிஜாலம்)

புள்ளிவில் (= Rainbow, தூளிஜாலம்)

’பசுமைக் கவிஞன்’ நிரஞ்சன் பாரதி, இராமநாடகக் கீர்த்தனையில் வரும் புகழ்பெற்ற ஒரு கீர்த்தனையில் வரும் ’புள்ளிவில்’ என்றால் என்ன என என்னைக் கேட்டிருந்தார். பாடலின் சரணத்தைப் படித்தால் அதன் பொருள் வானவில் என்பது வெளிப்படை.


மோகனராகம்                             ஆதிதாளம்


ராமனைக்கண் ணாரக்கண்டானே-விபீஷணன்கை
மாமுடிமேல் வைத்துக்கொண்டானே                    (ராம)


காமனும் செங்கமலப்  பூமனும் பணிபரந்
தாமனை ஆயிர  நாமனைக்  கோதண்ட (ராம)


1. வெள்ளமான வானர           வர்க்க-நடுவேதம்பி
            மேருமலைபோல் அருகே    நிற்க-பூணில்லாமார்பம்
  புள்ளிவில் போடாதமேகம்      ஒக்கத்-தோள்வளைநீக்கிப்
         பூட்டில்லா மந்தரம்போல்    சோபிக்க-மூன்றுலோகமும்

வானவில்லுக்குத் தமிழிலே பல பெயர்கள்: (1) இந்திரசாபம், (2) இந்திரதனு (3) இந்திரவில் (4) குறைவில் (5) கூனி (6) சிலை (7) திருவில் (8) பச்சைவில் (9) மணிதனு (10) மழைச்சிலை (11) மேகதனு (12) வருணவில் (13) வான்மிகம் (14) வானவில் (15) வில் (16) கோடீரம் (17) கௌசிகாயுதம் (18) வில்லடிக்குறி.

இதில், புள்ளிவில் என்ற சொல்லும் சேர்க்கப்படல் வேண்டும். புள்ளிவில் என்னும் வானவில் கரந்துறைகோள் என்று சமணர்களால் வர்ணிக்கப்படுவது: கொங்குவேளிர் பெருங்கதையிலே இதனைக் காண்கிறோம்.

கரந்துறைகோள் karantuṟai-kōḷ , n. < id. +. Phenomena of the heavens, sometimes visible and sometimes not, for the most part regarded as ominous, such as இராகு, கேது, பரிவேடம், வால்வெள்ளி, வானவில்; மறைந்து சிறுபான்மையாகப் புலப்படுங் கிரகங்கள். கரந்துறைகோளொடு நிரந்தவை நிறீஇ (பெருங். உஞ்சைக். 58, 57).

புள்ளி என்பதற்கு தூளி (= தூசி, speck) என்றும் ஒரு பொருள் உண்டு. மகரந்தம், மண், புகை, ... போன்ற தூளிகளால் நீர்த் துளியில் கலந்து விண்ணில் ஜாலத்தை உண்டுபண்ணுவதற்குத் தூளிஜாலம் (dhūli-jālam) என்று வானவில்லுக்குப் பெயரைச் சமண நூல்களிலே காண்கிறோம். (Jaina.) The first outer wall of the temple of Arhat, in camava-caraṇam, known as tūḷicālam and having the splendour of a rainbow; சமவசரணத்துள் தூளிசாலமென்னும் பெயருடையதும் இந்திரதனுசின் ஒளியுடையதும் முத லாவதுமான ஜினாலயத்தின் வெளிமதில். வானவிற் கடந்து (மேருமந். 60).

வானின் துளியில் தூளி (dhūli, புழுதி) கலந்து ஏற்படுவது வானவில் எனக் கொண்டுள்ளனர் என்பது ’தூளிசாலம்’ என வானவில்லுக்கு வழங்கிய பெயரால் விளங்குகிறது. dhūli – துகள் என்ற சொல் தமிழாதலான், தூளி ‘தூசி’ =  dhūli என்பதும் திராவிட மொழி  வடமொழிக்கு வழங்கும் கொடை எனக் கொள்வர் வடமொழி அறிஞர் (tuka DEDR 3283). ’தாயே யசோதா’ ... கீர்த்தனையில் “பாலனல்லடி உன் மகன் ஜாலம் மிகச் செய்யும் கிருஷ்ணன்” என்பதுபோல, வானில் நடக்கும் ஜாலம் ‘தூளிஜாலம்’. கம்பன் சொல்கிறான்:

குசை உறு பரியும், தேரும், வீரரும், குழுமி, எங்கும்

விசையொடு கடுகப் பொங்கி வீங்கிய தூளி விம்மி,

பசை உறு துளியின் தாரைப் பசுந் தொளை அடைத்த, மேகம்;

திசைதொறும் நின்ற யானை மதத் தொளை செம்மிற்று அன்றே        

 ஆனால், நவீன அறிவியல், சூரியன் ஒளிக்கதிரில் ஏழு வண்ணங்கள் “VIBGYOR” நீர்த்துளியில் பிரிதலால் ஏற்படும் என அறிவிக்கிறது. . ஒருவகையில் தூளிஜாலம் என்ற பெயரில், தூளி என்பது துளி என்னும் தமிழ்ச்சொல்லின் நீட்சி என்று கொண்டால், இப்பொருள் பொருந்திவரும்.

பேரா. கனக அஜிததாஸ் புள்ளி தூறலைக் குறிக்குமா எனக் கேட்டார். தூறலில் கலந்து தூளி எனப் பண்டையோர் கொண்டனர் எனத் தெரிகிறது,

“விசும்பின்  துளிவீழின் அல்லாமல் மற்றாங்கே

புள்ளிவில் காண்பரி து” 😀 😀

நீறுபூசி வேளாளரும், நீறுபூசா வேளாளரும்


தமிழ்நாட்டில் வேளிர் வருகையால் வேளாண் தொழில் சிறப்பாக அமையலாற்று. வேளாண்மைக்கு மழையே மழையால் வரும் நீரே  இன்றியமையாதது. சைவமும், சமணமும் வெள்ளாளர்கள் கொணர்ந்த சமயங்கள். இரண்டுக்கும் ஊடாடல்கள் பல காலமாக நிகழ்கின்றன. சைவ ஆகமங்களில் ஜைந சமயத்தின் தாக்கத்தைக் காண்கிறோம். சைவ உணவு என்பதை ஆருகத (< அர்ஹத்) உணவு என்றே யாழ்ப்பாணத்தில் வழங்குகின்றனர். திருக்குறள், நாலடியார் போன்றவை வேளாண் வேதம் எனப் பெயர்பெற்றவை. கொங்குவேளிர் வானவில்லைக் கரந்துறைகோள் என்கிறார். தூளிசாலம் என்ற வானவில் பெயரால் ஜினாலயத்தின் முதலாவதாகிய வெளிமதில் அமைந்துள்ளது என்கிறது மேருமந்தர புராணம்.

இராம நாடகக் கீர்த்தனையின் ஆசிரியர், நீறுபூசி வேளாளர் என்னும் குலமரபு உடையார். அதாவது, சமணத்தினின்றும், சைவத்துள் புகுந்த வேளாளர்கள். அவ்வகையில், விவசாயத்தைக் குலத்தொழில் ஆகக் கொண்ட சீகாழி அருணாசலக் கவிராயரின் “புள்ளிவில்” என்ற சொல், தூளிசாலம் போன்ற பழைய சொற்களையும், தமிழரின் பண்டைய வானவில் கோட்பாடு பற்றி அறியவும் துணை ஆகிறது. இவரது முதல் மகன் அம்பலவாணக் கவிராயர் கொங்குநாட்டில் வாழ்ந்தவர் ஆவார். காங்கேயம் சிவமலைப்புராணத்தில் (தி. அ. முத்துசாமிக் கோனார் பதிப்பு, 1918) விரிவாகக் காணலாம். 

”இன்றும், தமிழ்நாட்டின் சில இடங்களில் ‘நீறுபூசும் வேளாளர்’ என்போர் உள்ளனர். இவரும் முன்பு சமணராக இருந்து பின்னர்ச் சைவராக மாறியவர். இவர் நீறணிந்து சிவனை வழிபடுகின்றனராயினும் இரவில் உண்ணாதிருத்தல் முதலிய சமணசமய ஒழுக்கங் களையும் ஒழுகி வருகின்றனர். இராமநாதபுரம் மாவட்டத்தில் ‘மஞ்சுபுத்தூர் செட்டிகள்’ என்று ஒரு வகுப்பார் உளர். இவர்கள் இப்போது சைவர்கள். ஆனால், வெள்ளிக்கிழமை தோறும், இளையான்குடி சிவன் கோவிலுக்கு வெளியேயுள்ள ‘அமணசாமி’யைத் தொழுது வருகின்றனர். இந்த அமணசாமி இவர்களின் குல தெய்வம் என்றும் சொல்லுகின்றனர். இப்போது சைவராக உள்ளவர்களில் பெரும் பகுதியோர் பண்டைக் காலத்தில் சமணராக இருந்தவர்களே என்பதற்குப் போதிய சான்றுகள் பல உள.” (சமணமும் தமிழும், மயிலை சீனி வேங்கடசாமி). 

"கீர்த்தனை என்று அந்தப் பாட்டுக்களைச் சொன்னாலும் – ’ராம நாடகக் கீர்த்தனைகள்’  என்றே அந்த ‘ஒர்க்’குக்குப் பெயர் சொல்வதுண்டு; அப்படிச் சொன்னாலும் – அந்தப் பாட்டுக்கள் குறிப்பாக ‘தரு’ (daru) என்ற பாடல் வகையைச் சேர்ந்ததேயாகும். பல பாட்டுக்களைத் தொடர்ச்சியாக அமைத்து ஒரு கதையைச் சொல்லிக் கொண்டு போகிறபோது அந்தப் பாட்டுக்கு ‘தரு’ என்றே தனிப்பெயர் கொடுத்திருக்கிறது.

அருணாசலக் கவிராயர் நான் சொல்லி வந்த சைவ-வைஷ்ணவ ஸமரஸத்தைக் காட்டுபவராக இருப்பதும் ஒரு விசேஷம்! அவருடைய பெயரே, விஷ்ணு அவதாரமான ராமர் கதையைச் சொன்ன அவர் சைவர் என்று காட்டுகிறது. ‘நீறுபூசி வேளாளர்’ என்று விபூதியிட்டுக் கொள்வதை வைத்தே பெயர் ஏற்பட்ட ஸமூஹத்திலே பிறந்தவரவர். ஒரு காலத்தில் ஜைனர்களாக இருந்து அப்புறம் ஹிந்து மதத்திற்கு, அதிலே சைவ மரபுக்கு வந்தவர்களின் ஸமூஹத்துக்கு அப்படிப் பேர். தஞ்சாவூர் ஜில்லா தில்லையாடியில் இருந்த அந்தக் குடிகளில் ஒன்றிலே பிறந்தவரவர். கல்யாணமான பிறகு சீர்காழிக்கு வந்து அங்கேயே கடைசி வரை இருந்தார். அதனால் அவரைச் சீர்காழிக் கவிராயர் என்றே சொல்வதாக ஆயிற்று.

சைவக் குடும்பத்திலே பிறந்த அவர் படித்ததும் – தமிழ், ஸம்ஸ்கிருதம் இரண்டிலும் அவர் நிரம்பவே படித்திருக்கிறார்; அப்படிப் படித்ததெல்லாமும் – சைவ மடமான தர்மபுர ஆதீனத்தில்தான். ஆனாலும், சைவமா, வைஷ்ணவமா என்று பேதம் பாராட்டாத அவருக்கு ராம கதையிலேயே ஒரு தனி ருசி இருந்தது. அதனாலேயே இப்படித் தம்முடைய காவிய ஸ்ருஷ்டியை உண்டாக்கினார்.” (காஞ்சிப் பெரியவர்).

தமிழ்நாட்டுக்கு வட இந்தியாவில் இருந்து எழுத்து (பிராமி இலிபி), சமணம், சைவம் வருகை: Śaka Clans, Pallava Royals, Śākya Nāyanār and Bodhidharma

 கிண்ணிமங்கலத்தில் கிடைத்துள்ள முகலிங்கம் தென்னிந்தியா, தென்கிழக்கு ஆசியா பள்ளிப்படை சிவாலயங்களில் பழமையானது. புறநானூற்றுப் பாடல் 249 தும்பி சேரகீரனார் பாடியது. அப்பாடலில் தான் தலைவனை இழந்த தலைவி குங்குமம் இழந்து, வரிநீறு ஒன்றையே தரிக்கும் 16-ம் நாள் ஈமச்சீர் பாடப்பட்டுள்ளது பாசுபத காபாலிகம் கொங்கில் பரவியதைப் பாடும் பாடல் ஆகும். திரிபுண்டரம் அழகாக, தும்பி சேர கீரனாரால் ’வரிநீறு’ எனப்படுகிறது. வரி நீறு என்ற பாடமே முனைவர் ம. வே. பசுபதி (தமிழ்ப் பல்கலைக்கழகம், தஞ்சாவூர்) நூலிலும் இருக்கிறது. தும்பி சேர கீரனார் பாடல், புறநானூறு 249, உரையுடன் படித்தருளுக:
ஈரோடு, பச்சோடு (பாப்பினி), பெரியோடு, சித்தோடு, வெள்ளோடு, ... போல ராசிகணத்தார் பரப்பிய பாசுபத சைவம் பழனி-திண்டுக்கல் அருகே எரியோடு வந்து, கிண்ணிமங்கலம் சேர்ந்த வரலாற்றை விளக்கும் ஆவணமாக, இப்போது கி.பி. 2-ம் நூற்றாண்டின் முகலிங்கம் “எகன் ஆதன் கோட்டம்” என்ற எழுத்துடன் கிடைப்பது அருமை. நீறுபூசுதலும், நீறுபூசாமையும் சைவர் - சமண வெள்ளாளர்களின் வேற்றுமைகளில் முக்கியமானவை. இரு சமயத்தாருக்கும், சங்க காலத்தில் இருந்தே பஞ்ச திராவிட தேசம் முழுமையும் (குஜராத்தில் இருந்து தமிழகம் வரையிலும்) கணவனை இழந்த பெண்டிர் வெள்ளைச் சீலை கட்டுதல் பழைய மரபு. சைவர்களிடையேயும், சமணர்களிடையேயும் இதைக் காணலாம்.

இதனை ஆராயத் தூண்டிய பசுமைக்கவிஞன் பாரதிக்கும், பேரா. கனக அஜிததாஸ் அவர்களுக்கும் என் நன்றி பல. ~NG

தவசாயி அம்மாள் :: பெயர்க் காரணம்

 தமிழ்நாட்டு முதல்வர் எடப்பாடி பழனிச்சாமியின் தாயார், தவசாயி அம்மாள் நிறைவாழ்வு வாழ்ந்து 93 வயதில் மறைந்தார். அப்பெயரின் பொருளைச் சில நண்பர்கள் வாட்ஸப் குழுக்களில் வினவியிருந்தனர். 

தப்த-/ தபஸ்- என்பது தவம் என்று தமிழில் தற்பவம் ஆகும். கோபம் > கோவம்; பாபம் > பாவம், ... போல, தபஸ் > தவசு, தவம் என்றாகும். மனஸ் > மனசு, மனம் ஆதற் போல. தபஸ்/தவம் = வெப்பம். காவேரி டெல்ட்டா பகுதியில், தவசிப்பிள்ளை = சமையல்காரன். தவம் செய்பவரும் தவசி. உ-ம்: காஞ்சி பெரியவர் ஒரு தவசி. தபஸ் > தவசு + ஆயி = தவசாயி. அவர்கள் ஊர்ப்பக்கம் இருக்கும் குலதெய்வங்கள் ஒன்றில் பெயர் ஆகலாம். அருந்தவநாயகி பல பெரிய சிவாலயங்களில் அம்பாள் பெயர். தவச்செல்வி, தவக்கொடி, ... இப்பொழுது, தவசாயி என்னும் பெயர் அருகிவிட்டது. வேளாண்மைக் குடும்பத்தில் பிறந்து வாழ்ந்த தவசாயி அம்மாளுக்கு நினைவஞ்சலி. -ஆயி என முடியும் பழைய தமிழ்ப் பெண்பெயர்கள்: நீலாயி, பச்சாயி, ஓச்சாயி, பேச்சாயி, முத்தாயி, தவசாயி, பொன்னாயி, .....
நாகப்பட்டினத்தில் நீலாயதாக்ஷி. மக்கள் நீலாயி என்று பெயர் வைப்பர். குங்கிலியக் கலய நாயனார் பெயர் நீலாயி எனக் குலோத்துங்க சோழன் கல்வெட்டு உண்டு (தேவாரம், தருமை ஆதீனம்). கோவை அருகே பேரூரில் அம்மன் பெயர்: பச்சைநாயகி. பச்சாயி, பச்சையம்மாள், மரகதவல்லி, மரகதாம்பிகை, ... எனப் பெயர். நீலம், பச்சை எல்லாம் கௌரியின் கருமை நிறங்காட்டும் பெயர்கள். கௌரி பெயர்க்காரணம்: Kavari in Tirukkuṟaḷ and Sangam Texts:  Dravidian word for Gauṛ bison and Tibetan yak

சென்ற வாரத்தில் அவரது மகன், முதல்வர் ஹூஸ்டன் தமிழ் இருக்கைக்கு வாழ்த்துச் செய்தி அனுப்பியிருந்தார்:

 Dr. N. Ganesan