ராஜா சர் அண்ணாமலை வள்ளலார் வாழ்த்து ~ புரட்சிக்கவிஞர் பாரதிதாசன் பாடியது

பாரதிதாசன் பாடற்றொகுப்புகளில் காணப்பெறாத அகவலும், விருத்தங்களும் தருகிறேன். 1941-ல் புரட்சிக்கவிஞர் பாரதிதாசன் அண்ணாமலை அரசர் மீதியற்றியவை. படித்து மகிழ்க.

நா. கணேசன்

Rare poems by Kavignar Bharatidasan. In akaval and viruttam meters, sung on Rajah Sir Annamalai Chettiar, 1941. Published in: Rajah Sir Annamalai Chettiar commemoration volume [presented on his sixty first birthday  by the members of the university.] Edited by Bijayeti Venkata Narayanaswami Naidu. Annamalai University, 1941.
-----------------------------------------------------------------------


ராஜா சர் அண்ணாமலை வள்ளலார் வாழ்த்து
பாரதிதாசன்

அகவல்

மலர்தலை யுலகிற்கு வான்பெரு நாடு
பலர்புகழ் ஞாயிறு படைத்தது போன்று
பண்ஆர் தமிழ்நாடு பகர் ராஜாசர்
அண்ணா மலைச்செட் டியாரை இந்தத்
தமிழர் இழைத்த தவத்தின் பயனாய்
அமிழ்தம் போல அளித்த தன்றோ!

அருளினால் அக்கதிர் அம்புலி தன்னை
இருளினால் படாமை இழைத்தது போல
நல்கலை நயந்த அண்ணா மலையார்
பல்கலை மதிக்கு - ஒளி பாய்ச்சி அருளினார்
விண்ணுக்கு அத்திங்கள் விளக்காவது போல்
மண்ணுக்கு அக்கழகம் மணி விளக்கன்றோ!

நிலவு பொழிந்து நிலவு பொழிந்து
குலவும் அத்திங்கள் குளிர்செய்வது போல்
நண்ணாப் பெரும்பேறு நண்ணு ராஜாசர்
அண்ணா மலைக்கலைக் கழகமோ வெனில்
அறம் பொருள் இன்பம் ஆம்வீ ட்டறிவின்
திறம் பொழிந்து திறம் பொழிந்து
மடமையாம் வெப்பினை வறுமையாம் பிணியினை
நடமின் என்று நடத்தித் தீர்த்துக்
குளிரினைப் பெரிதும் கொழிக்கின் றதுவே!

பன்னரும் புகழினைப் பாரெலாம் செலுத்திய
மன்னரும் அறிஞரும் வாழ்ந்தஇத் தமிழ்நாடு
இனிப்புறுங் கரும்பின் நுனிப்புறம் சுவைதேய்ந்து
போதல் போலப் புனிதம் தேய்ந்தும்
சாதல் போலத் தளிர்ச்சி எய்தியும்
குழிவுறும் கண்ணும் குனிவுறும் தோலுமாய்
அழிவுறக் கண்ட அண்ணாமலையார்
அருளும் அம்பலத் தருகில் மக்கட்குத்
தெருளும் அம்பலம் தேடி ’அண்ணாமலை
நகர்’ எனப் பேரிட்டு நாவலர் உள்ளமே
நிகர் எனப் பெரிதாய், நேயர்போல்  நல்லதாய்
பெருந்தமிழ் வேந்தர் பேழைபோல் கண்ணால்
அருந்தமிழதாக அமைந்த நிலையத்துப்
பாவிரி புலவர் பலரையும் கூட்டிக்
காவிரி பெருக்கெனக் கல்விப் பெருக்கைத்
தென்னாட்டுளந் தொறும் சேர்த்துத் தென்னாடு
பொன்னாடாகப் புரிந்த நன்றியால்
அண்ணாமலைப்பேர் அதனை நாடொறும்
எண்ணாத் தமிழர் எங்கணு மில்லை!
தெங்கிளங் காய்தொறும் தித்திக்கும் நீர்போல்
இங்குளார் உளந்தொறும் இனிக்கின்ற தப்பெயர்!

அனைவரும் அவ்வாறு - அப்பெரு வள்ளலை
நினைவ தோடு நிற்றலின்றி
உண்ணிலவும் அந்நினைப்பு – உவகையோடு புணர்ந்து
தண்ணிலவு புணர்ந்த வண்கடல் போலப்
பொங்கிட இங்கொரு புதுநாள் வந்தது
புதுநாள் என்எனில் புகல்வேன் கேளிர்:
நாள்ஒவ்வொன்றும் நன்மதி எதுவும்
வேள்இந்த நாட்டுக்கு விளைத்த அறங்கண்டு
வாழ்த்திச் சென்றன; வாளா கழிந்தில
ஆண்டு – ஒவ்வொன்றும் அண்ணாமலையார்
ஈண்டு மக்கட்டு – இழைத்த நன்மைக்கு
நன்றி கூறாது நடந்த தில்லை!
அண்ணாமலையார் அருங்கொடை வாழ்வில் 
எண்ணா வெறுநாள் எதுவும் இல்லை
அன்னார் கண்ட அவ்-அறநாட்கள் எனும்
மின்னார் பவள மெல்லிதழ்ப் பெண்கள்
பற்பலர் அரசரைப் பரவிப் போனபின்
அற்புதப் பெண்ணாம் அறுபதாம் ஆண்டு
மான்போல் வந்து மலர்போற் சிரித்துத்,
தேன்போல் பேசிச் சேல்போல் விழியால்,
மங்குல் போலும் வள்ளலாரின்
தொங்கல் மார்பைச் சுவைத்து நிற்க,
அவர்அவ் வறுபதாம் ஆண்டை அணைந்தனர்.

இருமுப்பான்-ஆண்டு எய்திய அண்ணலார்
வருநூற்றாண்டையும் மணக்கத் தக்க
குன்றத் தோளையும் குளிர்மலர் விழியையும்
அன்றலர் மலர்முகத் தழகையும் கண்ட
அவர்மனை-என்னரும் அன்னையாரோ வெனில்
புதுமணம் கண்டபோதுதம் காதலர்
மதுமணம் கண்ட மலர்க்கை நீட்டி
அங்கம் சிலிர்க்க அணிசெய் திட்ட
மங்கல நாணையும், மணாளர் தம்மையும்
கிள்ளை முதிரை கொள்ளுவதுபோல்
அள்ளி முத்தம் அளித்து மகிழ்ந்தார்.

அன்பொடு செட்டிநாட் டரசர் அரசியார்
மன்றினில் திருமுக மலர்ந்து வீற்றிருக்கப்,
பொதிகைத் தென்றல் புதுமணம் புரிந்தது!
வதிகைப் பரிதி மணிவிளக் கெடுத்தது!
முழங்கு தென்கடல் முரசம் ஆர்த்தது!

பழங்குடிமக்கள் இழந்தவை அனைத்தும்
இவை என்று கொணர ஈன்றதம் மக்கள்
அவையினில் இளவரசழகு செய்தனர்.
பாருக்குள் பற் பலகோடி மாந்தரின்
வேருக்கு வித்தாய் விளைந்த தொன்மைச்
செந்தமிழ் மக்கள் திசையடங்கலும்
தந்தமிழ் மொழியால் தாம்தாம் வாழ்த்திய
வாழ்த்தொலி அனைத்தும் மகரவீணைதான்
வீழ்த்திய அமுத வெள்ளமோ!  தாமரை
விரிந்த வாய்தொறும் விண்ணை நனைக்கச்  
சொரிந்த தேனூற்றுத் தொடர்போ! வேய்ங்குழல்
இசையின் பிழம்போ! இன்தமிழ்ப் பாட்டொடு
பிசைந்து கிடக்கும் பெரும்பயன் தானோ!
அதிர்த்த தென்கடல் அகடு பூரித்து
உதிர்த்த முத்தமோ! உலக மெல்லாம்
அகில்கமழ் குன்றின் அணித்து-உளார்கேட்கும்
முகில்கமழ் ஒசையோ! மொய்த்த தமிழர்க்கு
நண்ணாப் பேறு-என நண்ணு ராஜா சர்
அண்ணாமலையார், அரசியார், மக்கள்
வாழ்க பல்லாண்டு வாழ்க சுற்றம்
வாழ்க’ என்று வாழ்த்திய வாழ்த்தும்,
வெல்க அன்னார் விரிந்த கொள்கை
வெல்கஎன் றுரைத்த வெற்றி மொழியும்,
பல்குக செல்வம் பல்குக இன்பம்
பல்குக’ என்று பகர்ந்த மொழியும்
உண்மை ஞாயிறு நிலைபோல்
திண்மை உடையன ஆகுக சிறந்தே!


அமுதூட்டி அறிவூட்டும்கோயில்
பாரதிதாசன்

எண்சீர் விருத்தம்

இரவினிலே உணவருந்தி நாற்காலி யிற்சாய்ந்
 திருந்தேன்இத் தமிழ்நாட்டின் எளிமைதனை எண்ணி!
மரவேரிற் புழுப்போலே தீமைபல செய்து
 மாய்கின்றார் பொதுநலத்தில் நாட்டமில்லை மற்றப்
பரதேச மக்களையும் பார்க்கின்றோம் அங்குப்
 படிப்புக்கு வசதியுண்டு பிள்ளைகளைப் பெறுவார்.
குரலுடையார் இங்கெல்லாம் வெறுங்கூச்சலிடுவார்
  பெருஞ்செல்வர் இருக்கின்றார் கொடைக்குணந்தானில்லை. (1)

என்றுநான் பலவாறு நினைத்திருக்கும் நேரம்
 என்மனைவி வெற்றிலையும் கையுமாய் வந்தே
என்னயோ சனைஎன்றாள் என்னேடி மாதே
 இராக்காலம் தருவதோர் இன்பத்தை இந்த
சின்னநிலைத் தமிழ்மக்கள் அடைவதில்லை அறிவின்
  திறமற்ற மக்களுக்குக் காதல்ஒரு கேடா
அன்புள்ள பிள்ளைகட்கோ அருங்கல்வி வசதி
  அணுவளவும் இல்லையன்றோ என்றுநான் சொன்னேன். (2)

தன்னலமே அறியாதார் வாழ்ந்திருந்த இந்தத்
  தமிழ்நாட்டின் வீழ்ச்சியினை நிலையெனவே எண்ணி
இன்னலுற்றீர் சரியன்று முன்னாளில் உழவர்
  இட்டவிதை ஒன்றிருக்க முளைப்பதுவே றாமா
கன்னல்நறுஞ் சாற்றைப்போல் இந்தஇராப் போதில்
  கலைநுணுக்கம் பேசுகின்றார் மாணவர்கள் கேளீர்
அன்னதுதான் ராஜாசர் அண்ணாமலைப்பல்
  கலைக்கழகம் அமுதூட்டி அறிவூட்டும்கோயில்.   (3)

திருக்கோயில் பலகண்டும் சத்திரங்கள் கண்டும்
  தென்னாட்டில் வாழ்கின்ற அருமைத் தாய்மார்கள்
கருக்கோயில் விட்டுவந்த முருகப் பிள்ளைகள்
  கலைக்கோலம் பெறப்பலவாம் நிலைக்கழகம் கண்டும்
இருக்கும்அவர் பிறசெல்வர் ஈந்துவக்கும் வழியை
  இன்னதென்றும் காட்டிவிட்டார் இன்னமென்ன தேவை!
உருக்காதீர் நெஞ்சத்தை என்றுரைத்தாள் மனைவி.
   ஓகோகோ ஓகோகோ அப்படியா செய்தி   (4)

ஓரிரவில் ஒருதுளியும் இனிமேல் வீணாக்கும்
   உத்தேசம் எனக்கில்லை வித்தார மயிலே
பாராள ஒரு பிள்ளை, படை நடத்தப் பசங்கள்,
  பைந்தமிழ்க்குத் தொண்டுசெய்ய நல்லநல்ல மக்கள்
ஏராளமாய் வேண்டும். தவம்புரிவோம். கல்வி
  ஈயத்தான் அண்ணாமலைக்கழகம் உண்டே
பாராயோ என்றுரைத்தேன் காத்திருந்த பாவை
  பறந்துவந்தாள் ஆனந்த வெள்ளத்திற் பாய்ந்தோம்.  (5)

3 Forms of Consonant Groups in Grantha script

Here is the 3 forms of Consonant groups in Grantha script. Note the distinct coded sequence in Unicode representation where the old sequence of is replaced with a proposed Liating Virama sign for prepausal consonants (Chillus).

மகரவிடங்கர் - A Forgotten Religion from the Iron Age Tamil Nadu

2014-ல் வெளியாக இருக்கும் சிந்து சமவெளி நாகரீகம் - சங்கத் தமிழகச் சமயத் தொடர்ச்சி பற்றிய ஆய்வு நூலின் அறிமுகமாக ஆற்றும் சொற்பொழிவு. தாங்கள் கலந்துகொண்டு சிறப்பிக்க வேண்டுகிறேன்.

                     Special Lecture on

            Indus Valley Civilization Series

                            Invitation

The Institute of Asian Studies cordially invites you to participate in the Special Lecture on

          A Forgotten Religion from the Iron Age in Tamil Nadu:

             Crocodile cult in the Indus Valley Civilization

                      and its Later Survival

                                     by 

                          Dr. N. Ganesan

                      (Houston, Texas, USA)

on 17-01-2014, at 10:30 AM at the premises of the  Institute of Asian Studies, Chennai 600119

Dr. N. Mahalingam, Chairman, Sakthi Group of Companies has kindly consented to preside over this programme.

Institute of Asian Studies, 

Chemmancherry, Chennai- 600119

------------------

About the Insitute of Asian Studies Lecture, Times of India published this report,
http://timesofindia.indiatimes.com/city/chennai/Crocodiles-help-scholar-link-Indus-Valley-Sangam-era/articleshow/29073088.cms

Crocodiles help scholar link Indus Valley, Sangam era
M T Saju,TNN | Jan 20, 2014, 01.36 AM IST

CHENNAI: Houston-based Tamil scholar Naa Ganesan has sought to draw a link between theIndus Valley civilisation and ancient Tamil cultureby drawing attention to the use of the crocodile as a symbol in both regions.

Ganesan's theory focuses on the crocodile deity inIndus, post-Harappan and Megalithic periods. "If you take a look at the seals on Indus Valley coins, you see crocodiles on many of them. Unfortunately, many historians overlooked it," said Ganesan, who is working on a book, Forgotten Religion of Crocodile (Makara Vidangar) and Proto-Durga as seen in Harappan and Post-Harappan Art.

There are strong Dravidian influences in the Indus Valley civilisation, according to Ganesan. "Makara month is the 'thai' month in Tamil. Makara comes from mokara due to the voracious eating habits of crocodiles. Even now, in Sind and Gujarat regions, the crocodile is worshipped as Mogara Dev," he said. The Tamil Brahmi inscription at Tirupparangundram has the words 'muu naakra-muu cacti' (the divine couple of crocodile and mother-goddess), he said. "The word, 'naakra' means crocodile in Sanskrit. It comes from 'nakar', the name for the Gangetic crocodile," he said.

He said the 'high-walk' crocodile seal on Indus Valley civilisation coins depicts the mugger crocodile from the southern region. "Nakar (or gharial) lives in large rivers such as Indus, Ganges and Krishna. Its legs are weak, and hence it cannot stand. What you see on the Indus seals is the makara or mugger crocodile," said Ganesan, adding that the early Pandya coins issued by Peruvazhuti show the makara crocodile.

The crocodile couple seen on an Adichanallur burial urn from 500 BC, along with the battle-axe bearing great god Mazhuvaal Nediyon in Sangam poetry indicate that the crocodile cult existed in the Bronze age's Indus Valley and Iron Age Tamil Nadu until the early Sangam period. But what happened to the cult? "When religions like Buddhism and Jainism started questioning beliefs about gods, the crocodile cult must have morphed into something else," said Ganesan, who was in Chennai to deliver a lecture, 'Crocodile cult in the Indus Valley Civilisation and its later survival' at the Institute of Asian Studies, Chemmencherry.

தினமலர் முதல் பக்கம்சென்னை நகரத்தில் நடந்தவை செய்தி
ஆய்வு சொற்பொழிவு

பதிவு செய்த நாள் : ஜனவரி 18,2014,00:00 IST

சென்னை: பழங்கால தமிழர்கள் வணங்கிய கடவுள்கள் குறித்தும், சிந்து சமவெளி நாகரிகம் குறித்தும் ஆய்வு சொற்பொழிவு செம்மஞ்சேரியில் நடந்தது. இதில் அமெரிக்க பல்கலைக்கழக பேராசிரியர் ந. கணேசன் சொற்பொழிவாற்றினார். உடன் இன்ஸ்டிடியுஸ் ஆப் ஏசியன் ஸ்டடிஸ் இயக்குனர் ஜான் சாமுவேல், தொழிலதிபர் பொள்ளாச்சி மகாலிங்கம்.

மழுவாள் நெடியோன் - January 10th Lecture at EFEO, Pondicherry

Indus Crocodile Cult as seen in the Iron Age Tamil Nadu

    Lecture at 4:30 PM, January 10, 2014

  EFEO (http://fr.wikipedia.org/wiki/EFEO) , Pondicherry

This lecture will be about some aspects of Indian religion in the Post-Harappan period. The meaning of the anthropomorphic axes of the 2nd millenium BC as a ritual symbol of a Makara (crocodile) god will be presented. An interpretation of the Tamil Brahmi inscription at Tirupparangunram,  discovered by History department, Pondicherry University recently will be offered as mentioning the crocodile god and his spouse. The lecture will include Dravidian names such as Nakar, Gharial, Makara, Karaa for the  three species of Indian crocodiles and the Ashvamedha sacrifice on the banks of a Water Tank done for a crocodile as seen in Pandyan Peruvazhuti  coins. Graffiti symbols from Saanuur and Suulur as linguistic sign for the crocodile  deity, and the crocodile couple as seen in Adichanallur burial urn (500 BCE) along  with the battle-axe bearing great god in Sangam poetry will be used to illustrate  the prevalence of the crocodile based religion until the Early Sangam period. The first stone sculpture made in south India at such places as Mottur, Udaiyanatham, - monumental in size over ten feet tall -, in the Iron Age will be linked to the earlier Anthropomorphic Axes, made in metal, found in many Post-Harappan OCP sites of North India.

All are invited. Happy New Year! and eager to see you in Pondicherry on January 10th.

A photo from the event that was published in Dinamalar paper:

rgveda-horse-and-pie-breakup

Wolf Rites of Winter

Archaeologists digging a Bronze Age site on the Russian steppes are using evidence from language and mythology to understand a remarkable discovery

By ERIC A. POWELL

Tuesday, September 17, 2013

(Courtesy David Anthony) Archaeologists found chopped dog and wolf bones scattered at the small Bronze Age settlement of Krasnosamarskoe. Around 4,000 years ago, on the steppes north of the Black Sea, a nomadic people began settling down in small communities. Known today as the Timber Grave Culture, these people left behind more than 1,000 sites. One of them is called Krasnosamarskoe, and Hartwick College archaeologist David Anthony had big expectations for it when he started digging there in the late 1990s. Anthony hoped that by excavating the site he might learn why people in this region first began to establish permanent households. But he and his team have since discovered that Krasnosamarskoe has a much different story to tell. They found that the site held the remains of dozens of butchered dogs and wolves—vastly more than at any comparable site. Nerissa Russell, the project’s archaeozoologist, says, “I remember saying early on in the dig that we were finding a lot of dog bones. But I had no idea how important they would turn out to be.” When the team got to work analyzing all the animal bones in the lab, they identified the remains of about 51 dogs and seven wolves, as well as six canines that could not be classified as either. At other Timber Grave sites, dog and wolf bones never make up more than 3 percent of the total animal bones found. At Krasnosamarskoe, they made up more than 30 percent. “I don’t know of any other site in the world with such a high percentage of dog bones,” says Russell. She and her team found that most of the dogs were unusually long-lived, up to 12 years old in some cases, which meant they were probably not raised for food. “Were they treasured pets, hunting dogs, or pariahs? We don’t know,” she says. “But they are so old that these were dogs that had been around for a while and had some kind of relationship to these people.” Pieces of dog skull from the site were cut into small, standardized pieces that may have had ritual significance. To add to the mystery, the bones were cut in unusual, systematic ways that did not resemble ordinary butchering practices. Snouts were divided into three pieces and the remainder of the skulls were broken down into geometrically shaped fragments only an inch long. No one would have made these cuts to simply get meat off the bones. Anthony and his wife, archaeologist Dorcas Brown, knew it was a unique discovery. Brown, in particular, suspected the canines were probably sacrificed there as part of a ritual and decided to examine the research literature broadly on the subject of rituals involving dogs. What she discovered was that there was indeed a body of work on just such ancient practices. In an unusual move for prehistoric archaeologists, they decided to consult historical linguistics and ancient literary traditions to better understand the archaeological record. (National Historical Museum Stockholm) A bronze Viking plate from the 6th century A.D. depicts a helmeted figure who may be the god Odin dancing with a warrior wearing a wolf mask. They knew that the people who lived at Krasnosamarskoe almost certainly spoke an Indo-European language. This huge language family today consists of most of the European languages including English, and many spoken in Asia, such as Hindi. All these languages are “daughters” of one language, which was probably spoken on the Eurasian steppes between 4500 and 2500 B.C.. Historical linguists call it Proto-Indo-European (PIE). By comparing words across all the ancient and modern Indo-European languages, they have been able to reconstruct a great deal of the lexicon of this long-dead language. Not only have they reconstructed—and traced across these ancient Indo-European cultures—terms as varied as the words for bee, wheel, and snore, but linguists can also make inferences about these cultures from this vocabulary. Despite the rich picture of ancient life that can be drawn of ancient life in this way, many archaeologists are hesitant to trust reconstructed PIE word roots and concepts. “This is the kind of information that prehistoric archaeologists would normally kill to have,” says Anthony, “but they generally distance themselves from Indo-European linguistics because they can’t really see how the two sets of data can be combined.” Anthony has spent much of his career trying to convince his colleagues that the efforts of linguists and mythologists shouldn’t be ignored. “I’m interested in combining linguistic and mythological evidence with archaeological evidence,” he says. “These roots contain information about kinship, systems of honor, systems of debt, lordship, and feasting. We ought to be mining this vocabulary to figure out what was going on in their minds.” So, without consulting these linguistic sources, many archaeologists would have been satisfied simply knowing the dogs were sacrificed. But Brown and Anthony’s passion for bringing linguistic evidence to bear on archaeological discoveries made them go deeper. “I think it’s lucky that we were the ones who excavated the site,” says Anthony. Brown continued to search the literature on Indo-European ceremonies for information on dogs that might yield clues about what kind of ritual was being practiced at the site. She found that historical linguists and mythologists have long linked dog sacrifice to an important ancient Indo-European tradition, the roving youthful war band. In the ancient Celtic, Germanic, Greek, and Indo-Iranian traditions, young men often left their families to form warrior societies. “These were young guys on the edge of society who occasionally would steal cows, and you’d rather they were off stealing someone else’s cows,” says Anthony. “So they were expelled from their social groups and told to raid other communities.” In Germanic traditions, these bands of young warriors thought of themselves as wolf packs. A famous myth about the hero Siegfried has him donning a dog skin to go raiding with his nephew, whom he is training to become a warrior. In the Rigveda, an ancient Sanskrit text composed sometime before 1000 B.C., young men can only become warriors after sacrificing a dog at a winter ceremony and wearing its skin for four years, which they burn upon their return to society. (© Christophe Boisvieux/Corbis) Enigmatic stelae dating from about 1300 to 1000 B.C. were found in a tomb near Kivik, Sweden. One (second from left) may depict a long-standing Indo-European rite initiating boys into the warrior class. Along its bottom, eight hooded figures follow a leader. The number eight may have held some special significance to youthful Indo-European war bands. The institution of youthful war bands that go on seasonal raids is so widespread in Indo-European cultures that historical linguists and mythologists concluded that it had to be a long-standing PIE tradition, and that these young men became warriors during a mid-winter ritual that involved dog sacrifice. Linguists even reconstructed the PIE word for these warrior bands: koryos. But, as with many reconstructed PIE words and ideas, physical proof that koryos actually roamed the Eurasian steppes thousands of years ago had been lacking. Anthony and Brown, however, because of the sheer number of dog and wolf bones at the site, strongly suspected Krasnosamarskoe might indeed be a site of one of these midwinter koryos initiations. But they needed to prove that this reconstructed tradition existed 4,000 years ago. Once they sent the canine teeth from the site to archaeozoologist Anne Pike-Tay, who studies incremental growth bands on teeth to determine what season an animal died in, the final piece of the puzzle fell into place. She was able to determine the season of death for 17 of the canines and found that 16 of them were killed in the wintertime. Cows sacrificed at the site, by contrast, were killed year-round. For Anthony and Brown, this was a powerful piece of evidence that koryos existed hundreds of years before they were first mentioned in the Rigveda. Just as roving bands of youthful raiders played an important role in later Indo-European societies, Anthony thinks they would have been critical to the Timber Grave people. “It was an organized way of not just controlling potentially dangerous young men,” he says, “but it was a way of expanding and gaining wealth.” Indeed, Anthony thinks koryos could help explain why Indo-European languages spread so successfully. Previous generations of scholars imagined hordes of Indo-Europeans on chariots spreading their languages across Europe and Asia by the point of the sword. But Anthony thinks Indo-European spread instead by way of widespread imitation of Indo-European customs, which included, for example, feasting to establish strong social networks. The koryos could have simply been one more feature of Indo-European life that other people admired and adopted, along with the languages themselves. (© Ulysse Cabezuelo, Inrap) Near a Celtic stronghold in France, a burial dating to about A.D. 100 held the remains of eight men and eight horses. Archaeologist David Anthony thinks that in the Indo-European tradition, eight warriors may have been the ideal complement of youthful war bands Since he and Brown have begun following the linguistic trail of the koryos, Anthony has come across other puzzles in both the archaeological record and in texts that could potentially be solved in similar ways. In particular, he thinks a possible association of warrior bands with the number eight might be significant, since it occurs frequently. “In Iron Age Indian texts, boys are eight years old when they first begin training, then at 16 they are initiated into warriorhood,” says Anthony. “In the Siegfried myth,” he continues, “the hero tells his nephew not to call for him unless attacked by more than seven men ... which is eight.” At a 3,000-year-old Bronze Age tomb in Kivik, Sweden, stelae lining the inside of the grave chamber depict eight figures in hoods following a leader. “That could be a depiction of an initiation ceremony,” says Anthony. At a Celtic settlement in France that dates to about A.D. 100, eight horses and eight men were buried together. Perhaps, posits Anthony, koryos were ideally groups of eight young men, and that fundamental unit of warriors endured into later times. Anthony is now looking ahead to a time when archaeologists will be willing to use linguistic and literary evidence to understand the prehistoric past in much more subtle ways than they do now. He notes, as an example, that koryos is not the only term for warrior band in reconstructed PIE. There is another word that was apparently used to refer to a larger group of warriors that included all the grown men of a community—surely a very different kind of grouping. “These kinds of distinctions,” he says, “are impossible to dig up with a trowel. We have only barely begun to use the information in the Proto-Indo-European vocabulary to understand the people who spoke it.” Eric A. Powell is online editor at ARCHAEOLOGY.